सायंकाळ चिंतन बोधकथा.........एका राजाने दोन गरुड आणले आणि त्यांना शिकविण्यासाठी माणूस

सायंकाळ चिंतन बोधकथा.........एका राजाने दोन गरुड आणले आणि त्यांना शिकविण्यासाठी माणूस

ठेवला. 

काही दिवस गेले . एक गरुड उंच भराऱ्या घेऊ लागला, अगदी बघत रहावे असे .

दुसरा मात्र उडेचना.

राजा काळजीत पडला ,

अगदी सारखे दोन पक्षी एक

भरारी घेतोय दुसरा थंड.

काय करावे.. काय करावे..?

राजाने दवंडी पिटविली,

गरुडाला कोणी उडवून दाखवावे म्हणून .

दुसऱ्या दिवशी पहाटेस

राजा बागेत आला,

बघतो तो दुसरा गरुड

पहिल्या पेक्षाही उंच

गेला होता आणि हवेत सुंदर संथ गिरक्या घेत होता .

राजाच्या आश्चर्यास पारावार उरला नाही.

हे अजब घडले कसे ?

आणि केले तरी कोणी !

एक सामान्यसा दिसणारा शेतकरी अदबीने पुढ्यात आला आणि म्हणाला, "महाराज मी केले."

राजा : अरे पण कसे ?

शेतकरी : मी फक्त तो गरुड ज्यावर बसला होता ती फांदी कापली,

दुसऱ्या क्षणी तो आकाशात झेपावला. बाकी तुम्ही बघत आहातच.

****

तात्पर्य :

आपली फांदी कधीतरी सोडून बघा.

सतत सुखद मर्यादित कवचांमध्ये स्वतःला गुरफटवून ठेवू नका.

कदाचित बाहेर अधिक सुंदर

खुले समृद्ध आकाश तुमची वाट बघत असेल.

"विचार बदला, आयुष्य बदलेल !!!